Apabila insurans menjadi halangan: realiti baharu pembiayaan projek pembinaan

Pada masa lalu, insurans pembinaan dianggap sebagai perlindungan selepas kejadian—alat kewangan untuk menampung kerugian apabila kemalangan berlaku. Namun peranan ini sedang berubah.

Menurut laporan "Beyond 2030: Masa Depan Industri Pembinaan" yang diterbitkan oleh Zurich Insurance Group, ketersediaan insurans telah menjadi pembolehubah utama yang menentukan sama ada projek pembinaan besar dapat memperoleh pembiayaan. Laporan itu memberi amaran bahawa projek yang tidak dapat mendapatkan perlindungan insurans yang mencukupi mungkin sukar untuk mengumpul dana daripada pemberi pinjaman dan pelabur.

Di sebalik ini adalah pertindihan pelbagai risiko kompleks. Laporan itu menilai secara kuantitatif risiko yang dihadapi oleh industri pembinaan dalam lima tahun akan datang, dengan cuaca ekstrem dan bencana alam menduduki tangga teratas pada skor 6.2 (daripada 7), diikuti oleh kelemahan pasaran kewangan dan kekurangan tenaga kerja. Kelly Kinzer, Ketua Global Pembinaan dan Jaminan Zurich, menyatakan bahawa projek menjadi semakin kompleks, manakala persekitaran penyampaian lebih bergelora dan jadual masa semakin ketat. "Kebolehinsurans telah menjadi pertimbangan utama kerana projek yang tidak boleh mendapatkan insurans hampir mustahil untuk mendapat pembiayaan."

Trend ini bukanlah fenomena terpencil. Di peringkat global, perubahan iklim sedang menulis semula andaian asas penilaian risiko. Peristiwa ekstrem yang dahulu dianggap "sekali dalam seabad" kini berlaku dengan kekerapan yang lebih tinggi dalam kitaran projek. Syarikat insurans terpaksa menaikkan kadar, mengetatkan terma, malah menarik diri secara aktif daripada pasaran berisiko tinggi tertentu. Bagi pelabur, insurans tidak lagi sekadar item kos, tetapi isyarat awal ketahanan projek.

Laporan menunjukkan bahawa syarikat insurans beralih daripada tuntutan pasif kepada pengenalpastian risiko aktif—mereka mula campur tangan pada peringkat perancangan projek, pemilihan tapak dan perolehan, bukannya menilai risiko selepas pembinaan bermula. Fungsi "usaha wajar" awal ini menjadikan insurans secara praktikal sebagai penapis untuk kebolehlaksanaan pembiayaan. Jika perlindungan insurans tidak tersedia, terhad atau mahal, pemberi pinjaman mungkin melaraskan syarat pembiayaan, menangguhkan pengeluaran dana atau mengurangkan komitmen.

Perubahan ini amat signifikan di rantau Asia-Pasifik, yang merupakan salah satu kawasan paling aktif dalam pembangunan infrastruktur global. Daripada projek pemindahan ibu kota Indonesia kepada kereta api rentas negara di Asia Tenggara, sejumlah besar projek bergantung kepada modal antarabangsa. Apabila jurang insurans timbul, bukan sahaja pemaju individu terjejas, malah keseluruhan model perniagaan projek. Contohnya, di rantau ASEAN, Zurich sebelum ini menunjukkan bahawa kira-kira AS$165 bilion aset tenaga boleh diperbaharui menghadapi risiko iklim, dan aset ini juga bergantung kepada insurans untuk menarik pelaburan.

Kekurangan tenaga kerja juga memburukkan risiko. Industri pembinaan telah lama bergantung kepada pekerja migran, dan turun naik pasaran buruh selepas pandemik menyebabkan kelewatan projek dan lebihan kos menjadi kebiasaan. Syarikat insurans, dalam penetapan harga aktuari, terpaksa mengambil kira ketidakpastian tenaga kerja, seterusnya mendorong premium lebih tinggi.

Kelemahan pasaran kewangan itu sendiri pula adalah satu lagi bayang-bayang. Turun naik kadar faedah, tekanan inflasi dan ketegangan geopolitik menambah lebih banyak pembolehubah dalam model kewangan projek. Insurans sebagai alat pemindahan risiko juga mengalami peningkatan kos sendiri, membentuk gelung maklum balas negatif.Untuk pengurus bandar, trend ini bermakna keperluan untuk memikirkan semula logik keseluruhan pembangunan infrastruktur. Peningkatan ambang insurans mungkin akan mendorong piawaian pemilihan tapak yang lebih ketat dan keperluan reka bentuk yang lebih berkualiti. Dalam jangka panjang, ini bermanfaat untuk meningkatkan keupayaan ketahanan risiko aset bangunan, tetapi dalam jangka pendek, ia mungkin meningkatkan kos pembangunan dan melambatkan kemajuan projek.

Pelabur juga sedang menyesuaikan strategi mereka. Sekumpulan broker insurans profesional dan syarikat insurans semula mula membangunkan produk khusus untuk risiko iklim, seperti insurans berparameter, yang mencetuskan pembayaran automatik berdasarkan kelajuan angin, jumlah hujan, dan lain-lain, tanpa bergantung pada penilaian kerugian tradisional. Inovasi seperti ini berpotensi untuk mengisi sebahagian daripada jurang perlindungan, tetapi masih jauh daripada penggunaan secara besar-besaran.

Akhirnya, kesan sebenar jurang insurans bangunan bukanlah berapa banyak premium meningkat, tetapi bagaimana ia mengubah prasyarat struktur pembiayaan projek. Apabila insurans berubah dari sandaran kepada ambang, projek yang dapat menunjukkan keupayaan pengurusan risiko yang lebih kuat akan mendapat keutamaan dalam pasaran modal. Dan projek yang tidak dapat melepasi ambang ini, walaupun pelan teknikal yang sempurna, mungkin kekal di atas pelan biru.