Serangan Salah Sasaran dan Eskalasi: Labirin Perang Amerika di Timur Tengah

Apabila pasukan pertahanan udara Kuwait menembak jatuh tiga jet pejuang F-15E Amerika Syarikat dalam keadaan huru-hara, perang ini telah melepasi satu titik genting. Ini bukan tembakan musuh, tetapi kegagalan sistemik pihak sekutu. Istilah rasmi Pemerintah Pusat Amerika Syarikat ialah "tembakan tersilap", tetapi perkataan ini menyembunyikan satu fakta yang lebih mendalam: satu serangan terhad yang bertujuan menghukum Iran sedang berubah dengan kelajuan yang dapat dilihat dengan mata kasar menjadi pertempuran serantau yang huru-hara.

Pada hari yang sama, Iran dan militia yang disokong Iran melancarkan peluru berpandu ke arah Israel dan negara-negara Arab, yang dikatakan mengenai Kedutaan Amerika di Kuwait; Israel menyerang sebuah bangunan media yang berkaitan dengan Hizbullah di selatan Beirut; Jabatan Negara Amerika menggesa rakyatnya untuk "keluar segera" dari lebih sedozen negara di Timur Tengah. Perang bukan sahaja tidak terhad kepada Amerika-Israel dan Iran, malah merebak seperti riak ke semua negara jiran.

Insiden tembakan tersilap ini ialah detik yang paling metafora dalam konflik ini. Penempatan tentera Amerika di rantau ini sangat bergantung pada rangkaian pertahanan udara negara tuan rumah, tetapi apabila peluru berpandu datang menyerang dan siren berbunyi di mana-mana, pengendali Kuwait tidak dapat membezakan sasaran yang datang dengan pesawat Amerika. Tembakan mesra seperti ini bukan kemalangan, tetapi bukti struktur bahawa perang gabungan semakin hilang kawalan. Apabila kepercayaan antara sekutu runtuh di bawah ancaman berkelajuan tinggi, kelebihan operasi gabungan yang dikatakan itu tidak lagi wujud.

Negara-negara Arab yang Terseret ke dalam Kancah Peperangan

Iran tidak hanya menyasarkan Israel. Duta Bahrain ke Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menuduh Iran di Majlis Keselamatan menyerang kemudahan awam dan kawasan kediamannya, memaksa sekolah-sekolah ditutup. Kuwait dan Jordan turut terjejas oleh peluru berpandu atau dron. Negara-negara Teluk ini pada asalnya mahu mengekalkan jarak, tetapi terseret secara paksa ke dalam medan perang di celah-celah konfrontasi Amerika-Iran.

Logik ketenteraan Israel ialah menyerang rangkaian proksi Iran di Timur Tengah, tetapi serangan roket yang dilancarkan Hizbullah dari Lubnan menjadikan Beirut sekali lagi medan perang. Tentera Israel mendakwa sasaran mereka ialah "pusat perintah dan gudang senjata", namun tempat asap naik ialah bangunan pejabat stesen televisyen Al-Manar. Kemusnahan kemudahan media bermakna perang memberi kesan langsung kepada kehidupan orang awam bukan sahaja pada peringkat fizikal, tetapi juga pada peringkat maklumat.

Sementara itu, rakyat Palestin di Semenanjung Gaza sekali lagi merasakan keputusasaan. Israel menutup pusat-pusat lintasan sempadan dengan alasan "tidak dapat beroperasi dengan selamat dalam keadaan perang", dan hanya mengumumkan pembukaan semula sebahagian selepas tekanan antarabangsa. Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu memberi amaran bahawa stok makanan dan bahan api semakin habis. Pelbagai barisan hadapan perang sedang bertindih: Iran, Lubnan, Gaza, Syria — setiap titik panas sedang menghabiskan perhatian global yang terhad dan sumber diplomatik.

Kekeliruan dan Perpecahan Washington

Di Washington, taklimat rahsia di Bukit Capitol tidak memberikan gambaran yang jelas kepada ahli-ahli kongres. Speaker Republikan Johnson cuba mentakrifkan tindakan Amerika sebagai "bersifat defensif", mendakwa Israel akan bertindak sendirian walau apa pun keadaan, dan Trump terpaksa campur tangan. Manakala Senator Demokrat Warner pula menegaskan dengan tajam bahawa Iran tidak menimbulkan "ancaman yang mendesak" kepada Amerika, ancaman itu hanya ditujukan kepada Israel.Pertentangan ini mencerminkan dilema asas dalam kalangan pembuat keputusan Amerika: apakah sebenarnya matlamat perang? Setiausaha Negara Rubio berkata "serangan paling keras masih akan datang", tetapi pada masa yang sama menegaskan bahawa pertukaran rejim bukan matlamat. Pernyataan yang bercanggah ini dengan jelas menunjukkan bahawa Rumah Putih belum menentukan bagaimana untuk mentakrifkan kemenangan, malah tidak mahu mentakrifkannya. "Memusnahkan keupayaan nuklear Iran" dan "menghukum tindakannya" adalah dua perkara yang berbeza, tetapi retorik pentadbiran Trump berayun antara keduanya.

Pengundi di luar pusat mengundi pemilihan utama Texas menyuarakan satu lagi kebimbangan. Sofia, 19 tahun, bertanya: Iran sedang berperang dengan Israel, mengapa Amerika tiba-tiba menyertai peperangan? Seorang guru sekolah menengah berusia 31 tahun berkata: "Adakah anda cuba mencetuskan Perang Dunia Ketiga?" Malah pengundi yang menyokong Trump hanya samar-samar percaya bahawa presiden "melindungi Amerika", tetapi tidak dapat menjelaskan secara khusus bagaimana perang itu selaras dengan kepentingan Amerika. Keputusan undian mungkin menunjukkan perpecahan, tetapi isyarat yang lebih mendalam ialah: hampir tiada konsensus dalam kalangan rakyat Amerika tentang kos dan matlamat perang ini.

Penyusunan Semula dan Kegagalan Tatanan Serantau

Konflik ini sedang melakar semula peta ketenteraan Timur Tengah. Peluru berpandu Iran merentasi ruang udara beberapa buah negara, sistem Patriot Amerika dan sistem pemintasan Israel terpaksa menghadapi serangan tepu. Tetapi insiden salah tembak Kuwait menunjukkan bahawa rangkaian pertahanan udara serantau sering bertindak secara bersendirian, tanpa perintah bersatu. Apabila Arab Saudi, Emiriah Arab Bersatu, Qatar, Kuwait dan Jordan masing-masing bertindak sendiri, taktik peluru berpandu Iran sebaliknya berkesan untuk melemahkan perpaduan pakatan.

Lebih serius lagi, kehadiran tentera Amerika di rantau ini sedang menjadi sasaran sah untuk serangan Iran. Iran menyasarkan kedutaan Amerika, sama ada terkena atau tidak, ia merupakan satu deklarasi politik. Jabatan Negara Amerika mengarahkan rakyatnya meninggalkan beberapa negara, yang sebenarnya mengakui kegagalan "kehadiran keselamatan" itu. Manakala perdebatan dalam negara tentang "tiada ancaman mendesak" tepat mencerminkan bahawa Rumah Putih tidak dapat menjelaskan kepada orang ramai mengapa tentera Amerika perlu mengambil risiko yang begitu besar pada masa ini.

Pengalaman sejarah berulang kali mengingatkan bahawa peperangan di Timur Tengah, sebaik sahaja dimulakan, jarang berakhir mengikut perancangan. "Kejutan dan Kekaguman" di Iraq pada 2003 meruntuhkan rejim Saddam dalam beberapa minggu, tetapi pendudukan dan perang saudara selepas itu berlarutan selama lebih sepuluh tahun. Hari ini pentadbiran Trump mendakwa "serangan paling sukar masih di hadapan", tetapi tiada sesiapa pun mengemukakan laluan keluar yang jelas. Sebagaimana kata seorang pengundi Houston, "mereka hanya meluru masuk secara membuta tuli."

Dari Eskalasi kepada Kebuntuan?

Pada titik ini, perluasan perang seolah-olah menjadi satu-satunya kepastian. Wakil-wakil Pemimpin Tertinggi Iran, Khamenei, menyatakan bahawa mereka akan melantik pemimpin baharu dengan "segera". Kenyataan yang luar biasa ini membayangkan bahawa peralihan kuasa dalaman sedang berlaku serentak dengan perang luaran. Israel membuka semula tembakan dengan Hizbullah di utara, manakala tentera Amerika membunyikan penggera di beberapa pangkalan di Timur Tengah. Setiap jam muncul titik-titik konflik baharu.

Risiko sebenar bukan terletak pada mana-mana pihak yang memperoleh kelebihan di medan perang, tetapi pada keseluruhan tatanan serantau yang diseret ke dalam kekacauan. Apabila Jabatan Negara Amerika mengarahkan rakyatnya berpindah, apabila sekolah-sekolah di negara-negara Arab ditutup, apabila agensi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu melaporkan 30 juta kanak-kanak tidak bersekolah, isyarat-isyarat ini menunjukkan bahawa kesan perang telah melimpah sepenuhnya melampaui peringkat ketenteraan, menjadi krisis kemanusiaan dan tadbir urus politik.Kejadian tembakan tersilap di Kuwait mungkin satu kesilapan teknikal, tetapi ketidakharmonian pakatan, kekeliruan arahan dan kabus strategik yang didedahkannya itulah gambaran paling sebenar perang ini. Amerika Syarikat boleh terus melancarkan serangan, boleh terus mengisytiharkan “yang paling penting belum tiba”, tetapi dalam labirin ini, tiada siapa yang benar-benar tahu di mana pintu keluarnya.