Paradigma Baharu Infrastruktur India: Daripada Lebuh Raya kepada Barangan Awam Digital

Pengenalan

Pada Januari 2026, Antara Muka Pembayaran Bersatu (UPI) India memproses 21.7 bilion transaksi dengan jumlah nilai 28.33 trilion rupee. Pada bulan yang sama, panjang rangkaian lebuh raya negara India mencapai 146,600 kilometer, meningkat 55,000 kilometer berbanding 2014. Kedua-dua angka ini kelihatan seperti dari dunia yang berbeza, tetapi bersama-sama melakar garis besar unik strategi infrastruktur India: satu sisi ialah sambungan fizikal tradisional, sisi lain ialah barang awam digital, kedua-duanya saling melengkapi untuk membentuk enjin pemodenan baharu.

Sambungan Fizikal: Daripada Kesesakan kepada Kesan Skala

Sepanjang dekad yang lalu, pengembangan infrastruktur fizikal yang dilalui India tidak pernah berlaku sebelum ini. Menurut data rasmi, lebuh raya negara meningkat daripada 91,000 km kepada 146,600 km, koridor lebuh raya terkawal meningkat daripada 93 km kepada 2,636 km; kapasiti pengendalian kargo pelabuhan utama melonjak daripada 873 juta tan kepada 1.728 bilion tan, dan purata masa pusing ganti kapal dipendekkan daripada 94 jam kepada kurang daripada 49 jam. Elektrifikasi kereta api bertambah 46,900 km, dan lebih 96% Koridor Kargo Dedikasi Timur dan Barat telah mula beroperasi.

Di sebalik data “keras” ini terletaknya perubahan dalam cara perancangan. Pelan Induk Nasional PM Gati Shakti menyelaraskan lebuh raya, kereta api, pelabuhan, lapangan terbang dan taman logistik pada lapisan data GIS yang sama, menjadikan pemilihan infrastruktur beralih daripada berorientasikan projek kepada berorientasikan rangkaian. Saluran Infrastruktur Negara (NIP) meliputi 13,000 projek dengan anggaran pelaburan 185 trilion rupee, skala yang setanding dengan pakej pembinaan yang jarang berlaku di kalangan negara membangun.

Satu lagi isyarat penting ialah monetisasi aset. Saluran Monetisasi Negara meletakkan aset seperti lebuh raya matang untuk pajakan jangka panjang atau konsesi, dengan sektor lebuh raya menyumbang 26%, dan dana yang diperoleh digunakan untuk pembangunan projek baharu. Ini bermakna India cuba membentuk kitaran modal “bina–operasi–pulih–bina semula” tanpa menghabiskan sumber fiskal.

Barang Awam Digital: “Memotong di Selekoh” Gaya India

Jika infrastruktur fizikal adalah usaha untuk mengejar, maka infrastruktur awam digital (DPI) ialah bidang di mana India cuba mentakrifkan piawaian global. Bermula daripada triniti JAM (akaun Jan Dhan, identiti Aadhaar, telefon mudah alih), India membina satu siri lapisan digital yang boleh diguna semula, di mana kerajaan dan sektor swasta boleh menyediakan perkhidmatan di atasnya.

Sehingga awal 2026, lebih 1.44 bilion orang memiliki nombor Aadhaar, dan lebih 27.07 bilion pengesahan telah diselesaikan pada tahun fiskal 2024-25. Rangkaian gentian optik BharatNet telah menghubungkan hampir 218,000 jawatankuasa pentadbiran peringkat kampung, meliputi kira-kira 97% daripada sasaran. Isyarat 5G meliputi 99.9% kawasan. UPI bukan sahaja menjadi arus perdana di dalam negara, malah menarik banyak negara untuk mencontohinya. ONDC (Rangkaian Perdagangan Digital Terbuka) pula cuba memecahkan monopoli platform e-dagang, dan telah menghubungkan lebih 116,000 penjual runcit.Lebih strategik, India sedang melanjutkan keupayaan digital ini kepada semikonduktor dan AI. Misi Semikonduktor India telah meluluskan 12 projek dengan jumlah pelaburan 1.64 trilion rupee; Misi AI India telah mengembangkan kapasiti pengkomputeran negara kepada lebih 45,000 GPU. Rancangan ini menunjukkan hasrat untuk beralih daripada “negara pengguna digital” kepada “negara pengeluar digital”.

Infrastruktur Sosial: Menampung Kekurangan Modal Insan

Infrastruktur bukan sahaja enjin pertumbuhan ekonomi, tetapi juga secara langsung menentukan daya tahan sosial. Kerajaan India sedang menampung kekurangan dalam kesihatan, pendidikan dan perumahan melalui pelbagai program. Program PM-ABHIM membina kemudahan di 17,788 pusat kesihatan peringkat akar umbi yang kekurangan bangunan, dan menambah 35,000 katil rawatan rapi di 600 daerah. Platform teleperubatan eSanjeevani telah menyelesaikan lebih 450 juta konsultasi dalam talian, sebahagiannya mengurangkan ketidakseimbangan sumber perubatan antara bandar dan luar bandar.

Dalam sektor perumahan, dana SWAMIH telah menyerahkan 63,000 unit kediaman sejak 2019, memberi manfaat kepada kira-kira 252,000 orang. Projek-projek ini memberi tumpuan kepada infrastruktur sosial, bersama-sama dengan infrastruktur bandar (seperti bekalan air dan pembetungan di bawah program AMRUT) menjadi asas kepada kebajikan awam.

Pembiayaan dan Tadbir Urus: Siapa yang Membayar, Bagaimana Menyelaras

Di sebalik pembinaan berskala besar ini terletaknya eksperimen dwi dalam pembiayaan dan tadbir urus. Pelaburan besar NIP tidak mungkin bergantung semata-mata pada kewangan awam; sektor swasta mengambil bahagian melalui model PPP, ditambah dengan modal yang diperoleh melalui pemonetarian, membentuk struktur pembiayaan yang pelbagai. Tetapi inovasi sebenar terletak pada “pendigitalan” dalam aspek tadbir urus. Platform PRAGATI membolehkan pusat menyemak 382 projek secara berkala, menyelesaikan 2,958 isu pelaksanaan, dan memacu kerjasama birokrasi melalui pemantauan digital.

India juga meningkatkan pulangan ekonomi infrastruktur melalui perancangan taman perindustrian. Kira-kira 4,200 taman perindustrian telah dimasukkan ke dalam bank tanah industri, 272 taman perindustrian “plug-and-play” telah beroperasi, dan 100 lagi taman baharu sedang dirancang. Perkaitan antara infrastruktur dan pangkalan industri ini memberikan hala tuju yang lebih jelas untuk pertumbuhan wilayah.

Cabaran yang Belum Selesai

Walaupun pencapaiannya memberangsangkan, masalah struktur yang dihadapi infrastruktur India tidak hilang. Hanya kira-kira 20% projek dalam NIP siap sepenuhnya, 45% berada pada peringkat pelaksanaan — ini bermakna masih banyak projek berada pada peringkat awal atau terbantut. Pemerolehan tanah dan penilaian kesan alam sekitar masih menjadi halangan besar dalam rentak pelaksanaan gaya India. Ketidakseimbangan wilayah, jurang kemahiran digital antara bandar dan luar bandar, serta kekurangan belanjawan penyelenggaraan, semuanya boleh menghakis nilai jangka panjang aset yang telah dibina.

Barang awam digital juga tidak berjalan lancar. Dengan penggunaan Aadhaar dan biometrik secara meluas, isu privasi dan keselamatan data semakin menonjol. Tumpuan pasaran UPI dan kesukaran pelaksanaan ONDC turut menguji kebijaksanaan pengawal selia.

Penutup: Mendefinisikan Infrastruktur Masa DepanPengembangan infrastruktur India dalam dekad yang lalu bukan sekadar pengumpulan kuantiti, tetapi juga perluasan konsep. Daripada rangkaian fizikal kepada barang awam digital, daripada projek kejuruteraan tunggal kepada ekosistem sistem, daripada pelaburan kerajaan kepada kitaran modal, negara Asia Selatan yang besar ini cuba membentuk semula makna 'infrastruktur' itu sendiri. Sama ada bagi pasaran baru muncul yang memerhati, atau modal yang mencari pengembangan rentas sempadan, India telah menjadi sampel pemerhatian yang tidak boleh diabaikan.

Ujian sebenar di dunia nyata ialah sama ada aset-aset baharu ini dapat terus menjana pulangan ekonomi dan sosial dalam tempoh 20 tahun akan datang. Jawapannya tidak terletak pada konkrit dan keluli, tetapi pada sama ada tadbir urus telus, pelaburan mampan, serta sama ada orang biasa benar-benar dapat menggunakan kemudahan ini. India baru sahaja mula menjawab soalan ini.